دایناسور

کاغذ بی خط
نویسنده : محمد - ساعت ٥:٠۱ ‎ب.ظ روز ۱٧ امرداد ۱۳٩٥
 

 

 

 


در مورد فیلم درجه یک "کاغذ بی خط" خیلی حرف هست که باید نوشت و گفت اما هفته پیش که  بعد 15 سال از ساخت،مجدد دیدمش یک نکته برایم خیلی جذاب و مهم بود:
کاغذ بی خط علاوه بر اینکه فیلم زمانه ی خودش است و نشان از ایران و تهران دهه هشتاد دارد، هنوز زنده است.
 هم مناسبات، امکانات و محدودیت ها و سبک زندگی و روش گذران زندگی روزمره آن تاریخ را به نمایش می گذارد.
چند مثال: آرزوی خوردن انبه که بصورت طنازانه توسط هدیه تهرانی اجرا می شود.
( میوه ای که الان فراوان تر از میوه ای دیگر است)

خودروی سیناد که تنها متعلق به دهه هشتاد ایران است و در فیلم زیبای باغهای کندلوس هم به زیبایی به طبقه متوسط آن دوران نسبت داده شده.
فروش کتاب های ممنوعه در مقابل مراکز فرهنگی .
قتلهای زنجیره ای.
اما با همه این ویژگی ها و نشانه های آن زمانی، فیلم به هیچ وجه کهنه نیست و هنوز هم شاداب است و با مخاطب دهه نودی خود هم ارتباط برقرار می کند چرا که بر مضمونهای ازلی ابدی بنا شده است.
روابط و درگیریهای زن و مرد و مشکلات اقتصادی و سیاسی و تلاش های زنان برای کسب حق و قدرت.
دعواهای زن و شوهری
نگرانی های مادران برای فرزندانشان هر چند بزرگ شده باشند
زندگی روزمره در خانواده ها از شستن ظرف و لباس گرفته تا تمیز کردن خانه و دغدغه نگهداری و تربیت بچه ها.
همه این ها فیلم کاغذ بی خط را به فیلمی تبدیل کرده که " تاریخ مصرف ندارد اما تاریخ ساخت چرا"