دایناسور

نوستالژی + رضاعطاران
نویسنده : محمد - ساعت ٥:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳ تیر ۱۳٩٤
 

نهنگ عنبرِ سامان مقدم را دیدم

لحظات و موقعیت های خنده داری داشت که به مدد طنازی رضا عطاران و پتانسیل های خنده آور نوستالژی­ های دهه شصت، حاصل شده بود.

تقریبا در تمام سکانس­ های فیلم عطاران حضور داشت و یک تنه فیلم را پیش می برد.

این فیلم هم همچون فیلم " خوابم میاد" رضا عطاران الگوی روایت خود را از فیلم های اولیه "وودی آلن" همچون" پول را بردار و فرار کن" و "موزها" گرفته  و تا وقتی که این الگو را رعایت می کند موفق است.

فیلم لحظات کمیک خوبی داشت و می توانست به همین جا قناعت کند اما رفتنش به سمت ملودرام یک اشتباه استراتژیک بود و پایان بندی کلیشه ای و بد فیلم از همین تصمیم اشتباه ناشی شده است.

ریتم فیلم هم با حال وهوایش هم خوانی ندارد چرا که مابین کمدی با ضرب آهنگ تند و درام با ریتم کشدار سردرگم است و بر خلاف قصه فیلم بیش تر کشدار شده است.

در مورد نام فیلم هم حرف دارم اما برای جلوگیری از افشای قصه باشد برای بعد؛ فقط مختصر اینکه اگر سکانس پایانی فیلم نبود اسم با مسماتر می شد.

با تمام این نقاط ضعف "نهنگ عنبر" را برای تماشا و خندیدن در این ایام به دوستان پیشنهاد می کنم.