دایناسور

دایناسور در جشنواره 4
نویسنده : محمد - ساعت ۱٠:٥٦ ‎ق.ظ روز ۱٩ بهمن ۱۳٩۱
 

 

 

 

"بهرام توکلی" دارد یک سبک را جا می اندازد. نگاهی تلخ به زندگی و تلخی های زندگی، سینمای او را از تمامی سینماگران ایران جدا می کند. "اینجا بدون من" که شاید بهترین فیلم او از میان 4 فیلم بلند سینمایی اش باشد او را به عموم معرفی کرد (منتقدین و پیگیران جدی سینما با پا برهنه در بهشت و پرسه در مه او را شناخته بودند) اما فیلم آخر او " آسمان زرد کم عمق" علاوه بر اینکه نشانه هایی از پختگی او دارد در مواردی نیز از افراط در استفاده از فرم و زیاده‌روی در خاص کردن فیلمش از جمله فضای غیر واقعی خانه متروک، تصاویر پررنگ شده از طبیعت و حتی نوع بازی بازیگران و حرکات سرگیجه آور "دوربین رو دست" ضربه خورده است. انگار در جاهایی از فیلم کارگردان پست مدرن می شود و دارد توانایی هایش را به رخ می کشد.

در هر حال باید از به بازی های خوب 4 بازیگر فیلم که در حد خیلی خوبی از پس نقش هایشان برآمده اند اشاره کنم. توانایی بازی در سکوت، بیان جملات کوتاه و منقطع عکس العمل های  موجز و زیر پوستی.

موسیقی حسین علیزاده هم کاملا در خدمت فضای فیلم است و تدوین هم بسیار عالی است.

در آخر باید بلاتکلیفی خودم را در اظهار نظر در مورد فیلم و ناتوانایی ام را در اعلام نظر تک کلمه ای در مورد این فیلم اعلام کنم.

آسمان زرد کم عمق فیلمی است که دیدنش برای علاقه‌مندان جدی سینما ضروری و برای مخاطب عام غیر ضروری است.